Հոդվածներ

Լևոն Անանյան, ուսումնասիրություն` նվիրված Վրաստանում տպագրված հայ գրականությանը

Արարատ Ղուկասյան, ուսումնասիրություն՝ նվիրված Բուլղարիայում տպագրված հայ գրականությանը

Հայ-ուկրաինական առնչությունները շատ վաղեմի են ու դարերի պատմություն ունեն: Ուկրաինայի տարածքում և ցանկացած վայրում որտեղ էլ որ հայնվել են հայերը՝ իրենց ետևից թողել են անջնջելի հետք, բարի ավանդույթներ, որ փոխանցվելով սերնդե-սերունդ հասել են մինչև մեր օրերը:

21-րդ դարում բառացիորեն գոյություն չունեին գրական կապեր Հայաստանի և Շվեդիայի միջև։ Թեև Շվեդիան այլ լեզուների և մշակույթների համար բաց մշակութային քաղաքականություն է վարում, սակայն, թվում է, թե Հայաստանը բոլորովին գոյություն չունի շվեդական մշակութային քարտեզում։

Բուլղարա-հայկական մշակութային ավանդական հարաբերություններն ընդգրկում են նաև Բուլղարիայում թարգմանված հայ գրականությունը։ Այն սկսվել ու շարունակվում է 1878 թվականի ռուս-թուրքական պատերազմից առ այսօր։ XIX դարի 80–ականներին Սանկտ Պետերբուրգի մի քանի հայ ուսանողներ բուլղարերենից հայերեն թարգմանեցին Լյուբեն Կարավելովի և Զաքարի Ստոյանովի հեղափոխական թեմայով որոշ գործեր, որպեսզի բարձրացնեն Օսմանյան լծի տակ հեծող հայ ժողովրդի մարտական ոգին։

Ուսումնասիրությունն իրականացվել է «Գրքի հարթակ» նախագծի շրջանակներում

Խաչիկ Գրիգորյան, ուսումնասիրություն՝ նվիրված Մեծ Բրիտանիայում տպագրված հայ գրականությանը:

Սոնա Հարությունյան, ուսումնասիրություն՝ նվիրված հայերենից իտալերեն կատարված թարգմանություններին