Ռեյ Բրեդբերի. «Ես կալիֆորնիացի տղա եմ: Ես ոչ ոքի չեմ ասում՝ ինչպես պետք է գրել, և ոչ ոք էլ ինձ չի ասում»:

Անրի Գրիգորյան. «Ճամպրուկի մեջ հորս հին շորերն էին ու մի քանի Աստվածաշունչ: Հայրս հայտարարեց, որ հիմա ինքը միայն Աստվածաշունչ է կարդում: Այդ օրը նա խոսում էր միայն Աստծուց: Ես հիասթափված նայում էի բաց ճամպրուկին: Հայրս ճամպրուկով Աստծուն էր բերել ինչ-որ հեռու տեղից, ու հիմա համակերպվելու էի նրա ներկայությանը մեր տանը»:

Բանաստեղծություններ՝ գրված Արվեստի եռօրյա ակադեմիայի շրջանակներում

Նորայր Սարգսյան. «Յոթ տարի, պապ, յոթ տարի է պտտվում ես Հայաստանի բոլոր գաղութներով ու բերդերով ու ամեն տեղից նույն ձայնով ես խոսում հետս հեռախոսով: Հումորներ ես անում, ուտում ես քեզ ներսից ու կամաց-կամաց գժվում: Գրկում եմ քեզ՝ շնորհավոր ծնունդդ, չնայած դու մոռացել ես երևի՝ ինչ բան է ծնունդը...»:

Ֆիցջերալդի հարբեցողության և Զելդայի հոգեկան հիվանդության, Սքոթի մասնագիտական վերելքների (վայրէջքների) և Զելդայի հասարակական մեկուսացման ընթացքում Սքոթ և Զելդա Ֆիցջերալդների իրար հանդեպ նվիրվածությունը տևել է ավելի քան 22 տարի: Այս երկու հմայիչ և չափազանց տաղանդավոր գրողների սիրո պատմությունը կարելի է տեսնել նրանց իսկ նամակներում, որոնք հրատարակվել են «Սիրելի Սքոթ, սիրելի Զելդա: Ֆ. Սքոթ և Զելդա Ֆիցջերալդների սիրային նամակները» գրքով՝ 333 նամակներում, որտեղ ներկայացված է Ֆիցջերալդների ամուսնության ծավալուն պատմությունը: Նամակները խմբագրել են Ֆիցջերալդի ուսանողները՝ Ջեքսոն Ռ. Բրայերը և Քեթի Վ. Բարքսը:

Ռուզաննա Ոսկանյան, պատմվածք՝ գրված Արվեստի եռօրյա ակադեմիայի շրջանակներում

Ամերիկացի հայտնի գրող Հեմինգուեյը գրելու արվեստի մասին բավականին շատ խորհուրդներ է թողել երիտասարդ սկսնակ գրողներին: 1935 թվականի հոկտեմբերին «Esquire» (Էսքուայըր) ամսագրում տպագրվում է Հեմինգուեյի հետ մի հարցազրույց, որտեղ նա ներկայացված է «Ձեր թղթակիցը» անվանումով և երիտասարդ գրողներին պատմում է իր խորհուրդների մասին:

Պատմվածք՝ գրված Արվեստի եռօրյա ակադեմիայի շրջանակներում

Բանաստեղծություններ՝ գրված Արվեստի եռօրյա ակադեմիայի շրջանակներում

Պատմվածք՝ գրված Արվեստի եռօրյա ակադեմիայի շրջանակներում

Ինչ-որ ժամանակ խորհուրդներին հետևելը տալիս է երկրային խորանին մոտենալու որոշակի զգայունություն: Ստեղծագործությանը արդեն հերկված ճանապարհով հասնողներ եղել են, բռնել են հետագիծն ու դրոշմված ոտնահետքերով շարժվել առաջ: Բայց դժվար է ասել՝ ճանապարհի վերջում բացվող ստեղծագործությունը ո՞ւմն է: Արդյո՞ք սա ճշմարիտ ճանապարհ է: