Հիմա երբ հեռացել ես

Հենց այնպես եմ ընթերցում

Հենց այնպես եմ հագնվում

Հենց այնպես գնում եմ փողոց

Հենց այնպես վերադառնում եմ

Արամ Պաչյան, էսսե

Օրագրերս վառելով` ես անխնա վերացնում եմ իմ բալենու այգի տանող բոլոր ճանապարհները: Ուզում եմ նրա տեղը գաղտնի մնա:

կանաչ աթոռը,

կանաչ աթոռի վրա նստած մանկությունը,

շիլայոտ ձեռքերը

զգաստ` ծնկներին դրված,

սպիտակ թաշկինակը շալվարի գոտկատեղից կախված,

հեծլտոցը,

լացը...

Ես քեզ որոնել եմ կինոների հերթերում,

կինոներ` անդավաճան սիրո պատկերներով լեցուն,

և միայն դու չկայիր, չկայիր ոչ մի տեղ:

Շրջել եմ կայարաններում` հեռու և մոտիկ,

և դիմավորել գնացքները բոլոր,

բայց դու չես գալիս ոչ մի գնացքով…

միաչքանի իմ կին

որ փնտրեցիր դղյակը քեզնից դուրս

ցուրտ կին

մրսող կին

կին որ մոխիր է դառնում