ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

Վիրջինիա Վուլֆի վերջին նամակը ամուսնուն

1941 թվականի մարտի մի երեկո անգլիացի գրող, գրաքննադատ Վիրջինիա Վուլֆը վերադարձավ տուն ամբողջությամբ թրջված, ինչը հետագայում գնահատվեց որպես ինքնասպանության փորձ: Ցավոք, մի քանի օր հետո՝ մարտի 28-ին, նա նորից փորձեց և այս անգամ հոգեկան հիվանդության պատճառով կյանքից փախչելու նրա փորձը հաջողությամբ պսակվեց. նրա մարմինը ավելի ուշ գտան Օուս գետում՝ վերարկուի գրպանները ծանր քարերով լցված: Այս սրտակեղեք նամակը նրա ամուսինը՝ Լեոնարդը, գտել է նրա մահվան օրը:

Արամ Պաչյան․ Սիգարի մասին

Ամենամեծ ստորացումը, որ հասցվում է սիգարին` նրա կյանքը ճղճիմ ակնթարթների ու մանր գործառույթների մեջ վատնելն է: Ի՜նչ մեծ է տարբերությունը, երբ այն ծխում են Հավանայի փողոցներում թափառող պոռնիկները, աշխատանքից փրփրակալած ձկնորսները, ստացված ու չստացված հեղափոխականները, քաֆթառ պապիկները, ճղճղված շորերով աղքատ լակոտները, արկածախնդիրներն ու երազկոտները:

Ֆրենսիս Սքոթ Ֆիցջերալդ. Ինչի համար անհանգստանալ

Ամերիկացի մեծանուն գրող Ֆ. Սքոթ Ֆիցջերալդը 1933-ին ավարտեց 11-ամյա դստերը` Սքոթիին ուղղված մի նամակ: Նամակում մի ամբողջ ցուցակ կար, թե ինչի համար պետք է անհանգստանալ և ինչի համար պետք չէ անհանգստանալ:

Արամ Պաչյան․ Ամաչելու և կոշիկների մասին

Ջոյսը տձև ու մաշված կոշիկներ էր հագնում` փորձելով սեփական ամոթի միջով հեռացնել իր կողքից հիմար մարդկանց: Նրան հաջողվում էր:

Սլավիկ Չիլոյան․ Բանաստեղծություններ «Մենք մարդ ենք եղել» գրքից

Սլավիկ Չիլոյան, բանաստեղծություններ

Մարկ Տվեն «Քեզ սիրող՝ Սանտա Կլաուս»

Մարկ Տվենի նամակը դստերը՝ Սյուզիին, Սանտա Կլաուսի անունից, անգլերենից թարգմանեց Անի Հակոբյանը

Մերրի Մկրտչյան․ Ջակոմո Մկրտչյան

Տեր ողորմյա, տեր ողորմյա, տեր ողորմյա, խնկի հոտն անցավ, ու ես հասկացա, որ տիկին մ-ի ատամները թափվել են: Տեսնես՝ ինչի իր թևնոցի քարերը չի շարում դրանց փոխարեն. չէ՞ որ դրանք այնքան գեղեցիկ են:

Նադեժդա Յակովլենա Մանդելշտամի վերջին նամակը ամուսնուն՝ Օսիպ Էմիլևիչ Մանդելշտամին

Օսյա, հարազատս, հեռավոր ընկեր իմ: Սիրելիս, բառեր չեմ գտնում այս նամակի համար, որը գուցե դու երբեք էլ չստանաս: Ես գրում եմ այն անհասցե: Միգուցե երբ վերադառնաս, էլ չգտնես ինձ: Այդ դեպքում սա վերջին հուշը կլինի:

Հովհաննես Գրիգորյան․ Բանաստեղծություններ «Երբեք չմեռնես - ահա թե ինչ կասեմ քեզ գրքից»

և ես հանկարծ հիշեցի.

նավը վաղուց սպասում է ինձ, վերջին նավը և ինքնաթիռը

վերջին, ամբողջովին բեռնված դեղին տերևներով,

անձրևներով, որ քիչ-քիչ փոխվելու են ձյան և ապա

արցունքների, իսկ հետո

կլսվի քո լացի ձայնը, որն անվերջ կհետապնդի ինձ,

կչանգռի ու կարյունոտի սիրտս...

Գրադարաններում ապրող մարդկանց մասին

Ես վախենում եմ գրադարանի մշտաբնակներից ու շատ ժամանակ այնտեղ չեմ այցելում հենց նրանց պատճառով: Առաջ ինձ թվում էր, թե գրադարանաբնակները թշվառ են, կյանքի վերջին փուլում, միայնակ, անտուն, անցյալում որոշակի ունակություններից զուրկ ինչ-որ ծերունիներ, բայց երկարատև ուսումնասիրություններից ու դիտարկումներից հետո վստահաբար կարող եմ ասել, որ նրանք իմ տեսած ամենակամային, ամենաանիմաստ, ներքին անձնականության հետ երկխոսող, կեցության ծուծք քամած մարդիկ են:

Հայգ. Բանաստեղծություններ

Ես տեսել եմ բոլոր փողոցների հետագծերը,

շինությունների առավոտյան, ցերեկային և գիշերային

կիսադեմերը, ծուկերը ու հղանցքները,

մարդկանց դեմքերը` մռայլ, խոժոռ, կոպիտ, վառվռուն, մտածկոտ, փայլող,

բայց ոչ երբեք հանգիստ:

Հենրի Միլլերի 11 պատգամները

1932-1933 թվականներին, աշխատելով իր «Խեցգետնի արևադարձը» վեպի վրա, Միլլերն իր համար սահմանել էր խիստ կանոններ և օրակարգ: Գրողի կարծիքով, այս խորհուրդներին արժի հետևել, որոնք հնարավոր է կօգնեն ձեզ ավելի արդյունավետ աշխատել: