Տիկնիկային վավերագրություն. Բուկովսկու կենսագրությունը բեմում
Հոդվածը՝ Արմինե Դանիելյանի
«Չե՞ս պարի ինձ հետ» ներկայացում. «Էդգար Էլբակյան» թատրոն
Ներկայացումը նվիրվում է Վիլյամ Սարոյանի 100-ամյակին
«ՏՈՒՆԸ ՍԱՀՄԱՆԻ ՎՐԱ». ՇՆՈՐՀԱՎՈՐԱՆՔ՝ ՊՐԵՄԻԵՐԱՅԻ ԱՌԻԹՈՎ
Ոուզաննա Առաքելյան. «Սահմաններն ամենուր են՝ մեր գիտակցության մեջ, առօրյայում, ուր ասես, իսկ հաղթանակը այդ սահմաններից դուրս ապրել կարողանալն է»:
Ճոճվելով ցավի և սիրո միջև. «Լակոտը»՝ Համազգայինի բեմում
Համազգային թատրոնի 33-րդ թատերաշրջանը բացվեց «Լակոտը» բեմադրությամբ՝ նվիրված Սոս Սարգսյանի 95-ամյակին։
«ԿՈԼԱԺԻ ԱՐԽԻՏՈԿՏՈՆԻԿԱՆ» ԱՇՈՏ ՀԱԿԱԶՈՒՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ ԵՎ ՄԱՐԳԱՐԻՏԱ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ ԱՇԽԱՏԱՆՔՆԵՐՈՒՄ
Ալ. Թամանյանի անվան ճարտարապետության ազգային թանգարան-ինստիտուտի «Թամանյան» սրահում բացվել է «Կոլաժի Արխիտոկտոնիկան» խորագրով ցուցահանդեսը
ՀՆԻ ՎԵՐԱՄԱՐՄՆԱՎՈՐՈՒՄԸ ՊՈՍՏՄՈԴԵՌՆԻԶՄԻ ՇՆՉՈՎ
Ցուցահանդեսի համար ուսումնասիրվել են հայկական մշակույթի տարբեր էլեմենտներ՝ խաչքարեր, փորագրություններ, ձեռագրեր, որոնք համադրելով և ներկայացնելով թվային տեխնոլոգիաների միջոցով՝ երիտասարդները ստացել են տարածքային կոմպոզիցիա, որը բնորոշ է ինստալյացիային:
Հրանտ Մաթևոսյանի «Տերը»՝ «Էդգար Էլբակյան» թատրոնում
Գրախոսություն
ՇՆՈՐՀԱՎՈ՜Ր ՏԱՐԵԴԱՐՁԴ, «ԱՐՄՄՈՆՈ´»
Հոբելյանական «Արմմոնոն» իր հանդիսատեսին այս տարի հայկական ծրագրի հետ մեկտեղ առաջարկեց դիտել միջազգային քննություն անցած հայտնի մոնոներկայացումներ, որոնցից մենք առանձնացրինք Գավառի Լ. Քալանթարի անվան դրամատիկական թատրոնի «Տունը» և Վրաստանի Բեսո Զանգուրիի դերակատարմամբ «Փսիխոզ 4.48» ներկայացումները:
ՀԱՍԿԱՑՎԱԾ ԼԻՆԵԼՈՒ ԳԻՆԸ
Արթուր Ավանեսով. «Երաժշտությունն իրոք չափազանց բարդ էր` առանց համապատասխան պատրաստվածության այն ընկալելու համար: Սակայն ինչո՞ւ յուրաքանչյուր պահին մեզանում փրկարար օղակի պես «օգնության» է գալիս ազգային-ավանդականը` որպես արվեստի ստեղծագործության լեգիտիմության միակ չափանիշ»:
«Երբ որ քամին հանդարտվի». Ֆիլմ հույսի և սպասման մասին
Գրախոսություն
ԱՆՏԱՌՈԳԻՆԵՐԸ
Նարինե Սարգսյան. «Հրաչյա Գասպարյանի բեմադրած Չեխովի «Քեռի Վանյան» ներկայանում է ուղերձի և գեղագիտական ձևալուծման խորքով, խոհական-հոգեբանական բարձրարժեք դերասանախաղով»:
«Թմկաբերդի առումը» Արթուր Սարգսյանի բեմադրությամբ
«Պոեզիայի թատրոնը» իր մեջ ներդաշնակ կերպով սինթեզում է երաժշտությունն ու պարը: Արդյունքում ստեղծվում են կուռ գրական-երաժշտական, թատերային ու պարային կոմպոզիցիաներ, որոնք կենդանություն են առնում որոշակի բեմական միջավայրում ու գեղագիտական հաճույք փոխանցում:
