«The Bedroom Philosopher»-ը («Ննջարանի փիլիսոփա») ավստրալիացի երգիծաբան, դերասան և երգահան Ջասթին Հեզլվուդի կեղծանունն է, ստորև ներկայացվող տեքստն էլ` երգի խոսքեր: Երգը ներկայացվել է 2005–ին և ներառվել ավստրալիական հիթերի ցանկում: Ու կարևոր չէ, թե որքանով է այդ տեքստը համապատասխանում իրականությանը. երգիծաբանի սուր աչքից չի վրիպում ոչ մի մանրուք…

Նավզիկես. գանգուր մազերով, թռվռան, կրակոտ, կրակոտ: Մորը նման չէ բոլորովին: Հոր պես է, դեռ մինչև վերջ չհորինված հոր պես:

Երանի մեքենա լինեի, անցնեի, ետ չնայեի: Սիրուն կինը կտրեր մազերս, ու ես հրճվեի ու տունդարձի ճանապարհին ողբայի, որ գեշ եմ: Տուն մտնեի, մազերս նորից կտրեի, նոր առած կոշիկներիս ցավից ճչալով`անբռնազբոս գոռայի փողոցում, ու արնոտված բամբակները հանելով` ես ինձնից դուրս նետեի սեռը, սեռերն ու կանացիությունը…

Ատղիկ Հակոբյան, էսսե

Հետո մենք երկուսով լացում էինք. դու` չգիտեմ ինչու, ես` որովհետև քեզ առաջին անգամ էի լաց լինելիս տեսնում:

Ժամանակի հետ ես իմացա՝ հորինողները երեխաներն են, որ վախենում են սենյակից դուրս գալ, խուսափում են հայացքներից, բառերից, շոյանքներից…

Ամբողջ ճանապարհին մի բան էի մտածում` որտեղ, երբ մեծացավ էս անսեր սերունդը, ոնց կարելի է ատել զինվորին, ոնց կարելի է պատռել նրա ժպիտը: Սեր չկա: Անհետացել է մի տեղ:

Անի Հակոբյան, «Ժաննա Հեբյուտերն», Մոդիլյանիի «Ժաննա Հեբյուտերն» վերնագրված կտավներից մեկի մասին

Սահմանը մի բան է, որը հորինել են մարդիկ, որից էն կողմ «չի կարելին» է, սահմանը հորինել են մարդիկ, սահմանը հորինել են մարդիկ... սահմանը հորինել են, հո-րի-նել: Մարդն անսահմանություն է, մարդը եզր չունի, մարդը անվերջ է...

Ասում են՝ երկու անօգնական ճյուղերի պես մարմնից կախ ընկած ոտքերը նա քարշ էր տալիս ձեռնափայտի օգնությամբ, մի տեսակ կանացի ժպիտ ուներ, որ ուրվագծում էր սաթի պես սև մազերի տակից փայլող սպիտակ գանգը: Ջեքը համառորեն մի ոտքը առաջ էր դնում, և զգում էր՝ ինչպես է հաջորդը կամավոր, հնազանդ կնոջ պես քարշ գալիս ետևից:

Սպիտակ սավանի վրա, սպիտակ սենյակում մենք կխոսենք խաղաղության մասին, իսկ մի քանի պատ այն կողմ ամեն ինչ կհոսի նույն դանդաղությամբ... Դու կզգաս մարմինս` ամեն շարժումով, ու ես կասեմ քեզ` Ջոն, իմ չկարդացած գիրք, չմեռնես…

Անտոնիոնին ոչինչ չի պարտադրում, նա համբերատար ու լուռ բացում է հոգին մեր առաջ առանց ամաչելու և առանց ավելորդ ձևերի ու ձևականությունների:

Ինքնասպանն արթնացավ առավոտյան, ցավից ճմլվող ներսով բացեց ծորակի ջուրը, ջուրը վառվող մեղքի պես ծորաց, մարդը չիմացավ՝ որտեղից սկսի առավոտը: Նա կանգնեց հայելու առջև, փորձեց ժպտալ, սուր ծակոց զգաց աչքերի մեջ, սեղմեց շրթունքները, արյունը խտացավ բերանի ծալքերի մոտ: