Անի Հակոբյան, «Քողարկված հավատ», հոդված իտալացի մեծ ռեժիսոր Միքելանջելո Անտոնիոնիի մասին

Եթե կնոջը ընկալենք որպես ապրանք, ապա շուկայական պայմաններում պահանջարկն է որոշում առաջարկը, այսինքն «իսկական հայուհին» պետք է կարողանա բավարարել այս պահանջները, որպեսզի սպառման ենթակա լինի: Այս դեպքում աղջիկը հեռանում է իր անհատական որակներից և ձեռք բերում այն հատկանիշները, որոնք անհրաժեշտ են պոտենցիալ հարսնացու համարվելու համար:

Բնություն և լոգոս․ ողբերգության միջով արվեստ հյուսելու դարավանդը

Այս անունները հայտնի են հանրության` մասնավորապես երիտասարդության միայն որոշակի զանգվածին, սակայն ովքեր գեթ մեկ անգամ ունկնդրել են երաժիշտներին, կհաստատեն, որ անգամ այդ մեկ անգամն անդառնալիորեն գերում և «դատապարտում է» վերջիններիս ստեղծագործական միավորման սիրահար դառնալուն: Այս համերգն այն եզակի դեպքերից էր, երբ ունկնդիրն արբում էր ոչ այնքան ձեռքի մեկ գավաթ գինուց կամ գարեջրից, որքան երաժշտությունից: Յուրաքանչյուր հնչյուն, բառ, շարժում, կարծես ժայթքելով երաժիշտների ներաշխարհից, տարալուծվում էր օդում` ձուլվելով ներկաների էությանը:

Ցավոք սրտի, Բուլգակով-Սևակ առնչությունները ցայսօր դուրս են մնացել գրականագետների ուշադրությունից: Միայն Սեյրան Գրիգորյանն է իր «Պարույր Սևակը և Աստվածաշունչը» հոդվածում խոսում հնարավոր առնչությունների մասին, այն էլ աստվածաշնչյան մոտիվների օգտագործման տեսանկյունից: Հայտնի է, որ Սևակը շատ բարձր է գնահատել «Վարպետը և Մարգարիտան» վեպը` այն համարելով «20-րդ դարի ռուս գրականության ամենամեծ գյուտերից»:

Էսսե

Քիչ չեն դեպքերը, երբ բլոգերները լրագրողներին մեղադրում են գրագողության մեջ: Եվ քիչ չեն դեպքերը, երբ գրագողություն անում են շատ հայտնի լրատվամիջոցներ, ինչպես օրինակ` Ռուսաստանի «Առաջին ալիքը»: Բոլորովին վերջերս «Другие новости» հաղորդաշարի ընթացքում մեկնաբանը կարդացել էր մի հոդված, որը բառացի վերցված էր Ռուսաստանում շատ հայտնի «Сплетник» բլոգից: Հեռուստաընկերությունը հղում չէր արել բլոգին, և դա, բնականաբար, համարվեց գրագողություն:

Էսսե

Վերականգնողական աշխատանքների ընթացքում կառույցը քար առ քար, շերտ առ շերտ քանդելով և մեկ առ մեկ չափագրելով, մաքրել և արձանագրել են մանրամասնությունները, նկարահանել ու խնամքով դասավորել են մերձակա հարթակում: Այնուհետև փնտրել և գտել են թափված ու հողերի մեջ անհետ կորած քարաբեկորները, որպեսզի հնարավորինս կառույցը լրացվի հենց իր իսկական քարերով, իսկ պակասները լրացնելով նոր տաշված քարերով՝ «փազլի» պես վերականգնելով կառույցը:

Դմիտրի Կեսայանցի ֆիլմերը պատմում են մարդու, անհատի և ժամանակի հանդիպման մասին: Մարդիկ, որոնք ճակատագրի բերումով հայտնվել են այս կամ այն իրավիճակում: Նրանցհամար գոյություն ունի միայն մեկ պայքար. հենց այս ընդվզումի զգացումն է միավորում Կեսայանցի ֆիլմի հերոսներին: Պայքար օրենքի կամ ավելի ճիշտ անօրինությունների դեմ. դոնկիխոտյան միամտությամբ և հողմաղացների դեմ կռիվները այս կերպարներին չեն բնորոշում, քանի որ այս կերպարները կրում են իրենց ապրած ժամանակի կնիքը, գուցե նաև առաջ են անցնում իրենց ժամանակից:

Էսսե