Ֆարքուարները երկար ժամանակ երեխաներ չէին ունենում, երբ վերջապես ծնվեց փոքրիկ Թեդին: Եվ նրանք հուզվում էին՝ տեսնելով, թե ինչ ուրախությամբ էին ագարակի աշխատողները գալիս հիանալու նորածնով. նվերներ էին բերում, թռչուն, հավկիթ, ծաղիկներ և հրճվանքով հիանում փոքրիկի փափուկ ոսկեգույն մազիկներով ու երկնագույն աչքերով: Նրանք այնպես էին շնորհավորում տիկին Ֆարքուարին, ասես նա ինչ-որ հերոսություն էր արել, իսկ նա, իսկապես, իրեն հերոսուհի էր զգում, շնորհակալ ժպիտով զննում հիացածներին:

մի սպանիր ինձ. ես ցավին ամենամոտ կանգնած լռությունն եմ - Լուսինե Եղյան

Մարդկանց ասել` ինչ պետք է կարդալ, որպես կանոն, կա՛մ անօգուտ է, կա՛մ վտանգավոր...

Արամ Պաչյան. «Չէ՞ որ ֆուտուրիստները մերժում էին անցյալը ու չէին խոնարհվում ոչ մի ընդունված մեծության առջև: Ուրեմն մոռացությունն ու արժեքն այլևս խնդիրներ չեն, և Աբովը գնում է ապագայի ետևից՝ փակելով գրականության էջը»:

Թախիծը Փամուկի գրականության դիմագրությունն է: «Ձյունը» վեպում Կարս քաղաքի ու նրա բնակիչների թախիծն այն գլխավոր զգացումն է, որի շուրջ կառուցվում են մարդկային փոխհարաբերությունները: Վեպում անվերջ տեղացող ձյան հիշատակումը, որ տեղ-տեղ չափազանցվում է ու սերտաճած թվում, ասես ուղղակի դիտավորություն է` ընթերցողին ստիպողաբար պահելու տխրության տիրույթում: «Ստամբուլում» գրողի սև-սպիտակ լուսանկարները, արվարձաններում բնակվող մարդկանց մենակությունը, ընտանիքի ու անձնական կյանքի մասին գրեթե բոլոր հիշողությունները տրտմության միջով են երևում:

Պաբլո Ներուդա. «Ամեն գնով ինքնատիպություն փնտրելը ժամանակակից վիճակ է: Մեր օրերում գրողն ուզում է ուշադրութուն հրավիրել իր վրա, և այդ մակերեսային ցրվածությունը ֆետիշային բնույթ է կրում: Յուրաքանչյուրը փորձում է ճանապարհ գտնել, որով կառանձնանա, ոչ խորության և ոչ էլ բացահայտման համար, այլ հատուկ տարբերվելու պահանջի համար»:

Բանաստեղծություններ «Երբ անձրևի կգնաք» ժողովածուից

Ալիս Մունրո. «Ես ուզում եմ, որ մարդիկ իմ գործերում գտնեն ոչ այնքան ոգեշնչում, որքան մեծ հաճույք: Ահա, թե ինչ եմ ուզում: Ուզում եմ, որ մարդիկ վայելեն իմ գրքերը և մտածեն, որ դրանք իրենց կյանքի հետ ինչ-որ կերպ կապված են»: