ԽՈՍՏՈՎԱՆԱԿԱՆ ՊՈԵԶԻԱ
Անգլերենից թարգմանեց Արամ Մամիկոնյանը:
Ռուզաննա Ոսկանյան․ Երջանկությանը
Ռուզաննա Ոսկանյան. «Քեզ կարոտելը սովորություն էր...»
Լուսինե Եղյան․ Մագմա
մի սպանիր ինձ. ես ցավին ամենամոտ կանգնած լռությունն եմ - Լուսինե Եղյան
ԳՈԼԻ ԹԱՐԱՂԻ. ՏՈՒՆ` ԵՐԿՆՔՈՒՄ
Գոլի Թարաղին ծնվել է 1939 թ. Թեհրանում՝ մտավորականի ընտանիքում: Բարձրագույն կրթությունը ստացել է ԱՄՆ-ում, ապա ուսումը շարունակել Թեհրանի համալսարանում` ստանալով փիլիսոփայության մագիստրի կոչում: Ամենահայտնի պարսիկ ժամանակակից գրողներից է, թեև իսլամական հեղափոխությունից հետո` 1980թ., գաղթել է Ֆրանսիա և բնակություն հաստատել այնտեղ:
ՋՈՐՋ ՕՐՈՒԵԼ. «ԻՆՉՈՒ ԵՄ ԳՐՈՒՄ»
Ջորջ Օրուել. «Թեև նյութականը լուրջ գրողներին քիչ է հետաքրքրում, բայց նրանք ավելի սնապարծ են ու եսակենտրոն, քան լրագրողները»:
Օսկար Ուայլդ. Կարդալ թե չկարդալ (էսսե)
Մարդկանց ասել` ինչ պետք է կարդալ, որպես կանոն, կա՛մ անօգուտ է, կա՛մ վտանգավոր...
ԳՈԼԻ ԹԱՐԱՂԻ. ՍՊԻՏԱԿ ԹԱՐԱՆ
Գոլի Թարաղի. Ամեն ինչ այնքան արագ տեղի ունեցավ, որ հնարավոր չէր եղածն ընկալել: Երբեմն թվում էր` երազի մեջ եմ: Ինքս ինձ ասում էի` կարթնանամ ու կտեսնեմ` Քարիմ փաշան և հայրս վերադարձել են. մորաքույրն առաջվա նման ակնոցը քթի ծայրին դրած, ծխախոտը բերանում, ծառի ստվերում նստած` գիրք է կարդում: Բայց իրականությունն այլ էր, որից փախչել չէր լինում:
Բուկովսկին գրաքննության մասին
Չարլզ Բուկովսկի. «Նրանց սովորեցրել են նայել միայն մեկ ուղղությամբ, երբ շատ ուղղություններ գոյություն ունեն»:
Հարցազրույց Պաբլո Ներուդայի հետ. The Paris Review
Պաբլո Ներուդա. «Ամեն գնով ինքնատիպություն փնտրելը ժամանակակից վիճակ է: Մեր օրերում գրողն ուզում է ուշադրութուն հրավիրել իր վրա, և այդ մակերեսային ցրվածությունը ֆետիշային բնույթ է կրում: Յուրաքանչյուրը փորձում է ճանապարհ գտնել, որով կառանձնանա, ոչ խորության և ոչ էլ բացահայտման համար, այլ հատուկ տարբերվելու պահանջի համար»:
ՈՒՈԼԹ ՈՒԻԹՄԵՆԸ՝ ՈՒԻԼՅԱՄ ՌՈՍԵՏՏԻԻՆ
Ուոլթ Ուիթմեն. «Պոեզիաս, ըստ էության, դեռ բավարար ճանաչում չունի այստեղ՝ մի երկրում, որի համար գրվել է: Լավագույն ամսագրերն ու գրական հեղինակությունները լրիվ արհամարհում են ինձ և իմ պոեզիան»:
Ջոն Սթեյնբեք. «Մի վախեցիր կորցնելուց. ոչ մի լավ բան երբեք չի կորչում»
Ամերիկացի գրող Ջոն Սթեյնբեքի նամակը որդուն:
Դորիս Լեսինգ. Կախարդանքը ծախու բան չէ
Ֆարքուարները երկար ժամանակ երեխաներ չէին ունենում, երբ վերջապես ծնվեց փոքրիկ Թեդին: Եվ նրանք հուզվում էին՝ տեսնելով, թե ինչ ուրախությամբ էին ագարակի աշխատողները գալիս հիանալու նորածնով. նվերներ էին բերում, թռչուն, հավկիթ, ծաղիկներ և հրճվանքով հիանում փոքրիկի փափուկ ոսկեգույն մազիկներով ու երկնագույն աչքերով: Նրանք այնպես էին շնորհավորում տիկին Ֆարքուարին, ասես նա ինչ-որ հերոսություն էր արել, իսկ նա, իսկապես, իրեն հերոսուհի էր զգում, շնորհակալ ժպիտով զննում հիացածներին:
Կայքը գործում է ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության աջակցությամբ։