Գրականությունն ինքնին ճամփորդելու անավարտ տարածություն է, որտեղից քչերն են վերադարձել
Արամ Պաչյան. «Ես ստիպված եմ դրվագային մտածողություն կրել և գրել դրվագային վեպ, քանի որ ինձ ավելի հարազատ է Ռոլան Բարտի «դրվագայնության շրջանակը»... այսինքն` սկսելու հաճույքը... ինչքան շատ դրվագ՝ այդքան շատ նոր սկիզբ...»:






















