Ռուզաննա Առաքելյան. «Հ­րաչ­յա Ղափ­լան­յան ռե­ժի­սո­րը բեմ է բե­րում միայն այն, ին­չը խիստ անհ­րա­ժեշտ է, կի­րա­ռե­լի ու նպա­տա­կա­յին: Ն­րա նա­խա­սի­րութ­յուն­նե­րը շրջա­նակ­վում են կա­ռու­ցո­ղա­կան դե­կոր­նե­րով, զուսպ կա­հա­վոր­ված բե­մով, դե­րա­սա­նախմ­բի ու կո­րի­ֆեյ դե­րա­սա­նի հա­մա­հունչ խա­ղով»:

Սուրբգրային առնչությունները Պարույր Սևակի «Եռաձայն պատարագ» պոեմում

Արթուր Վարդիկյան. «Ընդհուպ մինչև 20-րդ դարի երկրորդ կեսը թվում էր, թե «ընտանիք» հասկացությունը կասկածի ենթակա չէ և հավերժ կմնա անփոփոխ արժեք: Սակայն 20-րդ դարն ու հատկապես մեր ժամանակներն ապացուցեցին, որ ոչինչ հավերժ չէ, և ամեն ինչ այսպես թե այնպես ենթակա է ստեղծագործական ուսումնասիրման, այդ թվում և ընտանիքը»:

Արուսիկ Գրիգորյան. «Ի տարբերություն 60-ական թթ. երկերի` հեղինակի 70-ական թվականների մեր ուսումնասիրած գործերը` «Թագավորի փոքր որդին», «Կարմիր ձյունը», «Տեղատվություն», աչքի են ընկնում կա՛մ առանձին մոդեռնիստական տարրերի կիրառմամբ, կա՛մ ամբողջական երկի հիմքում մոդռենիստական որոշակի ուղղությունների առանցքային տեսությունների ամփոփմամբ»:

Հասմիկ Եղիազարյան. «Այս երիտասարդ մտավորականներն իրենց համարում էին նեոավանգարդիստներ կամ էքսպերիմենտալիստներ: Սրանք երիտասարդներ էին, որոնք արդեն իրենց որոշակի տեղն ունեին երկրի մշակութային կյանքում»:

Ծովինար Մովսիսյան. « Յուրի Հարությունյանի ստեղծագործական կյանքը 70-ական թվականներից սկսած կարելի բնորոշել որպես անմնացորդ նվիրում մի ժանրի, որը ճակատագրի բերումով դարձավ իրենը: Իրոք, ահռելի աշխատանք է արվել այս ասպարեզում, ավելի քան 70 լիամետրաժ, վավերագրական, և մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերի երաժշտության հեղինակն այսօր էլ մնում է հայ կինոերաժշտության մեծավաստակ նվիրյալներից մեկը»:

Սուրեն Աբրահամյան. «Հովհ. Գրիգորյանի պոեզիայի ընկալման բարդությունը, ուստի, հետևյալ տեսանկյունն ունի. նախ` բանավեճի և ժխտման ընկալմամբ ուղղորդված է գրապատմական ընթացքը կազմալուծելու, այնուհետև` նորի ինքնահաստատման պոլեմիկան ընդլայնելով` հիմնելու նոր պոեզիա»:

Լուսինե Վարդանյան.«Պետք է ասել, որ առաջին աչքի զարնողը Արմեն Մարտիրոսյանի բանաստեղծություններում նրա գիտակցված ներփակվածությունն է, ինչ-որ սահմանափակ տարածության որոնումը»:

Լիանա Եղիազարյան.«60-ականների սերունդը գիտակցում էր գրականությունը բազմազան ու բազմաձև դարձնելու անհրաժեշտությունը՝ չժխտելով ավանդական ու եվրոպական գրականության արժեքների դերը»:

Արփինե Վարդանյան. «Վ. Քաչայի հերոսները ուղղակիորեն «ձևավորված» որպես մարդկային ինչ-որ տեսակ չեն պատկերվում. նրանց անհատականությունը դրսևորվում է դեպքերին զուգընթաց՝ որպես կարգուկանոնի տակ թաքնված գիշատիչ»:

Արմեն Շախկյան. «Հենց 60-ականներին կինոյում նշմարվեց ցեղասպանությանն անդրադառնալու միտում, որը մինչև օրս էլ չի դադարում»:

Գոհարիկ Աքելյան. «Էպիկականության կորուստը պետք է դիտարկել ոչ իբրև Զեյթունցյանի մենաշնորհ կամ գրական գյուտ, այլ ժամանակի մտայնության ճիշտ ընկալում և կիրառում, իսկ այս զեկուցման վերնագրային ձևակերպումը՝ անդրադարձ վերոնշյալ իրողության մասնավոր կատարմանը, իրացման տեխնիկայի ձևաբովանդակային կողմին»: