Չտիրապետելով երջանկությանը

Երանի մեքենա լինեի, անցնեի, ետ չնայեի: Սիրուն կինը կտրեր մազերս, ու ես հրճվեի ու տունդարձի ճանապարհին ողբայի, որ գեշ եմ: Տուն մտնեի, մազերս նորից կտրեի, նոր առած կոշիկներիս ցավից ճչալով`անբռնազբոս գոռայի փողոցում, ու արնոտված բամբակները հանելով` ես ինձնից դուրս նետեի սեռը, սեռերն ու կանացիությունը…

Հայացքից սայթաքածները

Ժամանակի հետ ես իմացա՝ հորինողները երեխաներն են, որ վախենում են սենյակից դուրս գալ, խուսափում են հայացքներից, բառերից, շոյանքներից…

Եվս քսան կիլոմետր

Ամբողջ ճանապարհին մի բան էի մտածում` որտեղ, երբ մեծացավ էս անսեր սերունդը, ոնց կարելի է ատել զինվորին, ոնց կարելի է պատռել նրա ժպիտը: Սեր չկա: Անհետացել է մի տեղ:

Կյանքը կծիկ է, որի հետ խաղում են... կատուները

Սահմանը մի բան է, որը հորինել են մարդիկ, որից էն կողմ «չի կարելին» է, սահմանը հորինել են մարդիկ, սահմանը հորինել են մարդիկ... սահմանը հորինել են, հո-րի-նել: Մարդն անսահմանություն է, մարդը եզր չունի, մարդը անվերջ է...

Մեծ Ջեք

Ասում են՝ երկու անօգնական ճյուղերի պես մարմնից կախ ընկած ոտքերը նա քարշ էր տալիս ձեռնափայտի օգնությամբ, մի տեսակ կանացի ժպիտ ուներ, որ ուրվագծում էր սաթի պես սև մազերի տակից փայլող սպիտակ գանգը: Ջեքը համառորեն մի ոտքը առաջ էր դնում, և զգում էր՝ ինչպես է հաջորդը կամավոր, հնազանդ կնոջ պես քարշ գալիս ետևից:

Ամպերից ԱՅՍ կողմ

Անտոնիոնին ոչինչ չի պարտադրում, նա համբերատար ու լուռ բացում է հոգին մեր առաջ առանց ամաչելու և առանց ավելորդ ձևերի ու ձևականությունների:

Ինքնահեռացում

Ինքնասպանն արթնացավ առավոտյան, ցավից ճմլվող ներսով բացեց ծորակի ջուրը, ջուրը վառվող մեղքի պես ծորաց, մարդը չիմացավ՝ որտեղից սկսի առավոտը: Նա կանգնեց հայելու առջև, փորձեց ժպտալ, սուր ծակոց զգաց աչքերի մեջ, սեղմեց շրթունքները, արյունը խտացավ բերանի ծալքերի մոտ:

Կայքը գործում է ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության աջակցությամբ։

© 2012 Cultural.am. Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են ՀՀ օրենսդրությամբ: Կայքի հրապարակումների մասնակի կամ ամբողջական օգտագործման ժամանակ հղումը կայքին պարտադիր է: