Ժիրայր Ավետիսյան. ««Թևանիկը» կարծես թե դուրս է գալիս անգամ ֆիլմի և ֆիլմարտադրության ոլորտից՝ դառնալով ավելի ընդհանրական մի բան, ինչը ես շատ եմ կարևորում և ինչի համար միայն ուրախ եմ»:
Արամ Պաչյան. «Ես ստիպված եմ դրվագային մտածողություն կրել և գրել դրվագային վեպ, քանի որ ինձ ավելի հարազատ է Ռոլան Բարտի «դրվագայնության շրջանակը»... այսինքն` սկսելու հաճույքը... ինչքան շատ դրվագ՝ այդքան շատ նոր սկիզբ...»:
Նարինե Գրիգորյան. «Ասում են, որ դերասաններն ուրախ մարդիկ են: Ես կարծում եմ՝ այո, մենք իսկապես ուրախ մարդիկ ենք, և դա գալիս է նրանից, որ սովորում ես կյանքին էլ որպես խաղ վերաբերվել»:
Ռուբեն Գինեյ. «Մի օր Չինաստանի թանգարաններից մեկում հայկական և պարթևական մանրադրամներ տեսա: Պատկերացնո՞ւմ եք` ինչ է նշանակում տեսնել դեռ մանկուց դպրոցական դասագրքից քեզ ծանոթ մանրադրամները հեռու Չինաստանում: Հասկացա, որ Հայաստանից հազարավոր կիլոմետրեր հեռավորության վրա շատ քչերը կարող են տեսնել այն, ինչ ես եմ տեսնում: Մտածեցի ֆիլմի միջոցով փոխանցել տեսածս ու զգացածս:»
Մեր համերգներին դպրոցահասակ երեխան, որ ամբողջովին չի կլանել աշխարհի բացասական ինֆորմացիան, առանձնակի հաճույքով է լսում Կոմիտաս, քաղաքային ռոմանսներ, Բաբաջանյան, Հախինյան, Եկմալյան, ժամանակակից կոմպոզիտորների գործեր: Հենց պահանջարկ ձևավորելն է, որ դառնում է խնդիր: Եթե իշխանությունները չեն ձևավորում նման պահանջարկ, հանցավոր է նրանց մոտեցումը:
Դիլիջան կամերային երաժշտության փառատոնի շրջանակներում տեղի կունենա կոմպոզիտոր Արամ Հավհաննիսյանի «Pachyan Frangments» ստեղծագործության պրեմիերան: Այն գրվել է երիտասարդ արձակագիր Արամ Պաչյանի գրական տեքստի հիման վրա:
Վերջին ամիսների ընթացքում հայ երաժշտասերներին ներկայացվեցին նոր` բաս-քանոն և բաս-սանթուր գործիքները: Բաս-սանթուրն ու բաս-քանոնը ազգային նվագարանների վարպետ Ալբերտ Զաքարյանի ձեռքի աշխատանքն են: Cultural.am-ը զրուցել է վարպետի հետ իր անցած ճանապարհի, աշխատանքի դժվարությունների, ազգային նվագարանների այսօրվա խնդիրների և մի շարք այլ հարցերի շուրջ: