Բայց դա իմը չէր, և ես դրա համար սրտացավ չէի

Արսեն Բաբաջանյան. «Ժամանակի իմ հիմնական մտահոգությունն այն է, որ չի կարելի ընդմիջում տալ կողմնորոշվելու համար: Խոսքը չի գնում անվերջության մասին: Ոչ, ուղղակի ասում եմ, որ հնարավորություն տրվի մի պահ կողմնորոշվելու, հասկանալու, թե ինչ ենք անում, իսկ դրանից հետո «միապաղաղ» թող ընթանա կյանքը, անկասելի և իհարկե մոտենա իր մայրամուտին: Սիրով մոտենա»:

Արվեստի միջոցով մոտեցում կյանքին

Վահագն Վարդումյան. «Եթե մարդու մեջ գլոբալ առումով ինչ-որ բան փոխելու կախարդական փայտիկը իմ ձեռքին լիներ, ես կսկսեի ներքին վախերի ազատագրումից: Իրականում աշխարհում վախենալու բան չկա, քանի որ հնարավոր վտանգ կա ամեն ինչում, ստացվում է՝ պիտի ամեն ինչից վախենալ, իսկ ես առաջարկում եմ ոչնչից չվախենալ»:

Հայելու պարտությունից սկսվում է գրականությունը

Լիլիթ Կարապետյան. «Գրողը հետաքրքիր է ոչ միայն իր մտածողությամբ, այլև սեռով: Իգականությունից դեպի արականություն տանող ճանապարհը ազատականացման չի հանգեցնում: Ես, օրինակ, գրելով չեմ ազատագրվում, տպագրված տեքստը արդեն ազատ է: Վերջիվերջո ազատությունը ինքնագիտակցություն է, ինքնությունն ու սեռը առանց փոփոխման ընդունելու կարողություն»:

Խոսելն ինձ համար ծես է

Հովիկ Սարդարյան. «Մի օր Կոնսերվատորիան... չգիտեմ: Ավելի շուտ, չգիտեմ, թե ինչպես կարելի է լավատես լինել, երբ խոսքը Երևանի պետական կոնսերվատորիայի մասին է»:

Կայքը գործում է ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության աջակցությամբ։

© 2012 Cultural.am. Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են ՀՀ օրենսդրությամբ: Կայքի հրապարակումների մասնակի կամ ամբողջական օգտագործման ժամանակ հղումը կայքին պարտադիր է: