Սայաթ-Նովան հայ աշուղ է, թեև օգտվել է ընդհանուր արևելյան տաղաչափական սկզբունքներից, ձայնեղանակներից: Լադային համակարգը ընդհանուր է աշուղական արվեստում, լինի թուրք, պարսիկ կամ հայ աշուղ: Եվ եթե այն կարևոր բաղադրատարրը, որը կոչվում է երաժշտաբանաստեղծական խոսք, հարազատ է հայ ժողովրդական և գուսանական երաժշտությանը, ապա Սայաթ-Նովան մարմնավորում է հայ աշուղական արվեստի ավանդույթները:

Հայ երիտասարդներին, իմ կարծիքով, չի հերիքում փորձարարական ոգին: Շատ լավ է, երբ հասուն կոմպոզիտորները չեն զբաղվում էքսպերիմենտներով, բայց երբ դա հրաժարվում են անել երիտասարդները, դա վախեցնող միտում է: Ի դեպ, էքսպերիմենտ ասածը չի նշանակում ձախողում կամ թերի գեղարվեստական արժեք: Հիմնական բանը, որը ինձ չի բավարարում հայ երիտասարդ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեջ դա հստակ կոնցեպցիայի կամ կանխամտածված երաժշտական ձևի բացակայությունն է դեպքերի մեծ մասում:

«Գարունը» որդեգրեց գրական ստույգ քաղաքականություն` ազդարարելով. «Առաջին իսկ համարից խորանալ երիտասարդության ոչ թե հնարովի, այլ իրական պրոբլեմների մեջ, որոնել կյանքի չերևացող երակներ, մոտենալ այրող հարցերի, չշտապել բոլոր հարցերի համար ձևավորելու մշակված պատասխաններ»: